پنجشنبه چهارم بهمن 1386
به تو که سالهاست بار خودمان را به دوش داری
شاعر ترین خاموش این کتاب تویی
ومنم
که دست های بزرگت را
به گیسوی پیچ می بافم
و تا هوب هوب پرنده صبح مینشینم بیدار
به تماشای بنای قدیمی من
که سالهاست کج میرود ...
نوشته شده توسط سمیرا کریمی در ساعت 4:2 | لینک
|