هزار پاره شده ام به دندانم

 آویزان به لنگ خودم

می پیچم

و تکرار میشوم

 مثل چین های دامنم

کبک چشمهایم

خروس نمی خواند

و نگاه ثابتم

می کوبد بر دیواری که پشتش

ادامه ام را میبرد

به کجا که نمیدانم...

تنهایم نمی گذارم چرا؟؟